تعریف استاندارد الکل ها این است: ترکیباتی که مولکول های آنها حاوی یک گروه هیدروکسیل است که به یک اتم کربن روی یک گروه هیدروکربنی یا یک زنجیره جانبی یک حلقه بنزن متصل است و گروه عاملی آن یک گروه هیدروکسیل ({0}}OH) است.
توجه به این نکته ضروری است که ترکیباتی که از جایگزینی مستقیم اتم هیدروژن بر روی یک حلقه هیدروکربنی آروماتیک توسط یک گروه هیدروکسیل تشکیل می شوند، الکل نیستند، بلکه به عنوان فنل طبقه بندی می شوند. این نقطه تمایز اصلی بین الکل ها و فنل ها است.
فرمول ساختاری کلی یک الکل را می توان به صورت R-OH، که در آن R یک گروه هیدروکربنی آلیفاتیک، یک گروه هیدروکربنی آلی حلقوی، یا یک زنجیره جانبی معطر را نشان می دهد، و گروه هیدروکسیل باید به یک اتم کربن اشباع (یک کربن حلقوی غیر{1}}آروماتیک) متصل شود.
از دیدگاه طبقه بندی، الکل ها را می توان بر اساس ابعاد مختلف تقسیم کرد:
بر اساس تعداد گروه های هیدروکسیل: به عنوان الکل های مونوهیدریک، الکل های دی هیدریک و الکل های تری هیدریک طبقه بندی می شوند. آنهایی که حاوی دو یا چند گروه هیدروکسیل هستند در مجموع الکلهای پلی هیدروکسیل نامیده می شوند.
بر اساس نوع اتم کربنی که گروه هیدروکسیل به آن متصل است: به عنوان الکل های اولیه، الکل های ثانویه و الکل های سوم طبقه بندی می شوند.
بر اساس نوع گروه هیدروکربنی: به الکل های آلیفاتیک، الکل های آلی حلقوی و الکل های معطر طبقه بندی می شوند.